ایرانیان جهان - ایرنا / صدراعظم آلمان اعلام کرد برلین لزوما به همان نوع جنگنده نسل جدیدی که فرانسه خواهان آن است نیاز ندارد؛ اظهاراتی که میتواند سرنوشت پروژه مشترک «سامانه هوایی رزمی آینده» میان دو کشور و اسپانیا را با ابهام بیشتری مواجه کند.
به گزارش تارنمای یورواکتیو، فریدریش مرتس صدراعظم آلمان در پادکست آلمانی ماختویچسل عنوان کرد: «فرانسویها در نسل بعدی جتهای جنگنده به هواپیمایی نیاز دارند که بتواند سلاحهای هستهای حمل کند و از روی ناو هواپیمابر عملیات انجام دهد. این چیزی نیست که ما در حال حاضر در ارتش آلمان به آن نیاز داریم.»
پروژه سامانه هوایی رزمی آینده (FCAS) در سال ۲۰۱۷ (۱۳۹۶) برای جایگزینی جت رافال فرانسه و هواپیماهای یوروفایتر مورد استفاده آلمان و اسپانیا تا سال ۲۰۴۰ آغاز شد.
بازار ![]()
با این حال، این برنامه مشترک که با مشارکت سه کشور کلید خورده بود، سال گذشته بهدلیل بالا گرفتن اختلافات جدی میان شرکت فرانسوی داسو اویاسیون و شرکت ایرباس که نمایندگی منافع آلمان و اسپانیا را در این پروژه بر عهده دارد، در عمل با وقفه مواجه شد.
این پروژه همچنین تحتتاثیر اختلافات گستردهتر میان فرانسه و آلمان قرار گرفته است؛ بهگونهای که برلین، پاریس را متهم میکند که برای افزایش هزینههای دفاعی تلاش کافی به خرج نداده است.
مرتس پیشتر وعده داده بود که تا پایان سال گذشته درباره این پروژه تصمیمگیری کند، اما اتخاذ تصمیم نهایی را به تعویق انداخته است. در مقابل، فرانسه همچنان تاکید دارد که این پروژه قابل اجرا و عملی است.
صدراعظم آلمان در این پادکست افزود که پاریس و برلین اکنون بر سر مشخصات فنی و ویژگیهای عملیاتی نوع هواپیمایی که به آن نیاز دارند، دچار اختلاف شدهاند.
مرتس پرسید: «اکنون این پرسش مطرح است که آیا ما توان و اراده ساخت دو هواپیما متناسب با این دو مجموعه نیاز متفاوت را داریم، یا تنها یک هواپیما؟»
وی افزود اگر این مسئله حلوفصل نشود، آلمان «قادر به ادامه پروژه نخواهد بود و کشورهای دیگری در اروپا» آمادگی دارند با برلین همکاری کنند.
سامانه هوایی رزمی آینده (FCAS) ابزاری کلیدی برای تضمین خودمختاری اروپا در زمینه دفاع و امنیت به شمار میرود. این سامانه حول محور «سامانه تسلیحاتی نسل بعدی» (NGWS) طراحی خواهد شد.
در قالب این سامانه هوایی، جنگندههای سرنشیندار نسل جدید در کنار هواپیماهای بدون سرنشین هدایتشونده (Uncrewed Remote Carriers) فعالیت خواهند کرد و همه این سامانهها از طریق شبکه دادهای موسوم به «ابر نبرد» (Combat Cloud) به دیگر سامانهها در فضا، هوا، زمین، دریا و فضای سایبری متصل خواهند شد.
این پلتفرمهای متصل بهعنوان حسگر، عامل اثرگذار و گره فرماندهی عمل میکنند و امکان تصمیمگیری سریع و انجام عملیات مشترک را در چارچوب معماری باز و قابل گسترش فراهم میآورند؛ معماریای که امکان افزودن سامانهها و فناوریهای آینده را نیز دارد.